Reisverslag

Verslag Woensdag 28-04 en Donderdag 29-04 – Door Dirk Moorees en Paul van Delft

Eindelijk is het zover. Na jaren voorbereiding door Rob, Sebastiaan, Melanie en Jos staan we met de hele bubs onder een heerlijk zonnetje voor de oude vertrouwde Brugzaal. Het grote uitzwaaien kan beginnen. Na het nodige gesnotter en logisitieke hoofdbrekens kunnen we eindelijk op weg. Onze eerste chauffeur van de dag heet Henk en brengt ons tot aan het dorp Asten. Alhier komt Sjef de bus in. Met Sjef aan het stuur rijden we tot aan het vliegveld. Het inchecken verloopt zeer soepel en zelfs de dozen met grote instrumenten en slagwerk gaan probleemloos de douane door. Na de paspoortcontrole is het nog 3 uurtjes wachten voor vertrek. Onder het genot van een laatste tapbiertje wordt afscheid genomen van het Duitse vasteland.

Om exact 19.20 uur stijgt onze Chinese kist van Air China op. 11 uur vliegen is samen te vatten met de volgende kernwoorden: (pogingen om te ) slapen, eten, lezen, rode wijn drinken, muziek luisteren en in de rij staan voor het toilet.

Om 11.55 uur landen we op Pudong Airport enkele kilometers buiten Shanghai city. Een grote, ruime, moderne luchthaven van alle gemakken voorzien. Kortom, de eerste kennismaking met China is prima.

Onze reisleiders David Shen en Lee Li en drie bussen staan ons gastvrij op te wachten. Onderweg naar het eerste hotel (River Side) doen we de eerste indrukken op van de immense stad Shanghai. Ook rijden we langs de wereldtentoonstelling van de Expo. Het Nederlandse paviljoen “Happy Street” van architect John Körmeling (bekend van het draaiende huis op de rotonde in Tilburg) wordt gespot en valt goed op door de grote gele kroon.

Na het inchecken, opfrissen en de verkenning van de omgeving van het hotel (vier nachtwinkels, een saunacentrum, een wasserij, een markt, etc.) maken we kennis met de echte Chinese keuken. Dit bevalt uitstekend. Wel verschillen we van mening over de laatste gang. Hebben we nu wel of geen gebakken banaan op…?

Vervolgens belanden we via een wandeling over Nanjing road (de Champs-Elysees van Shanghai) in het grote Shanghai Central Theatre voor een acrobatische show. Alhier worden we getrakteerd op evenwichtskunsten, vliegende mensen en bakjes. Vanwege de jetlag heeft ruim 85% van de leden last van een wegtrekkertje maar dat mag de pret niet drukken. Na afloop gaat iedereen zijn eigen weg…. 

Vrijdag 30 april – door Peter de Jongh

30 april, vanmorgen zijn we met de bus vetrokken vanuit Shanghai naar Nanjing, waar we ’s avonds ons eerste concert zullen geven. Het verkeer in de stad is erg chaotisch, hier geld het recht van de sterkste. Je ziet er duizenden fietsen, scooters, bakfietsen, alles rijdt kris kras door elkaar en er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van de claxon. Rond de klok van half drie in de middag kwamen we aan bij ons hotel. Na het inchecken hadden we even wat tijd om de omgeving te verkennen.

Het hotel lag vlak naast een oude stadsmuur met daarachter een meer waarop men wat kan varen of wandelen over de promenade naast het meer. Mensen luieren wat of leggen een kaartje. Ook het beroep van straatveger bestaat hier nog, er ligt dan ook weinig rommel op straat.

Vervolgens was het op naar de repetitie. Na een busrit van 30 minuten kwamen we aan bij de concertzaal. Een oud gebouw met een goede akoestiek. Dan stoelen klaarzetten, instrumenten uitpakken en …..blazen maar. De repetitie verliep goed al waren er ook nog wat verrassingen. Een tweetal nieuwe nummers waarvan één met zang door een plaatselijke ‘held’ en Maartje die ineens in plaats van solo een duet moest zingen.

Rond zeven uur gingen de deuren van de concertzaal open en stroomden ongeveer 2000!!!!! bezoekers de zaal binnen. Of ze allemaal vrijwillig naar de Drunense harmonie zijn gekomen, wie zal het zeggen?  Het concert verliep grandioos. Iris vertolkte met passie haar solo I feel pretty. De trombones speelden de sterretjes van de hemel met de Nanjing Polka. Het publiek was in het begin een beetje terughoudend. Wat konden ze verwachten van een harmonieorkest uit het verre Nederland. Maar na een paar muziekstukken was het ijs gebroken en begonnen ze te klappen en wat mee te deinen. De volgende solist was Neil met zijn feilloos getypte versie van de Typewriter. Onze vierde solist was Sander met zijn vertolking van variaties op het liedje, grootvaders klok. Hij kreeg een daverend applaus. De volgende soliste was Maartje die in de vaste overtuiging was dat ze solo zou zingen maar ’s middags te horen had gekregen dat ze het Jasminlied met een plaatselijk beroepszanger moest zingen. Ze liet zich niet ondersneeuwen en had het publiek op haar hand omdat ze het jasmin lied in het chinees zong. Als laatste solist was het de beurt aan Heike met Circus Renz. Heike maakte er op zijn manier een geslaagde show van. Als klap op de vuurpijl gaf hij het bloemenmeisje een kusje op de wangen, iets wat ze niet gewend was.

Na wat nakletsen weer terug naar het hotel, omkleden en op naar het bier. Het valt niet mee een kroeg te vinden in een stad met een paar miljoen inwoners. Uiteindelijk hebben we een theehuis gevonden waar ze wel bereid waren om wat bier te schenken. Lauw bier uit een flesje. Maar als je dorst hebt smaakt alles. Rond de klok van twee zijn we met de groep weer naar het hotel terug gelopen om nog een uurtje of vier te slapen voordat de wekker weer afgaat.

Zaterdag 1 mei – Door Mirjam Berger

Zhengzhou – deel 1

Vandaag de reis naar Zhengzhou met de hogesnelheidstrein. Deze keer met niet al te veel bagage; de koffers moesten in het hotel in Nanjing blijven, omdat er te weinig ruimte was in de trein voor al die bagage. Het station was erg overweldigend en vol met andere reizende Chinezen, dus het was een hele klus om iedereen bij elkaar te houden. Tijdens de bijna 5 uur durende treinreis was het erg gezellig en iedereen vermaakte zich goed met: lezen, spelletjes doen, naar buiten kijken en vooral ook veel slapen. De coupé waarin we zaten was dan ook erg comfortabel. We reisden eerste klasse en in andere coupees was het een stuk minder lekker zitten: veel Chinezen op elkaar gepropt. Er was zelfs een catering aan boord en de organisatie heeft gezorgd voor koffie en thee. Van echte hoge snelheid was alleen niet echt sprake: de hoogste snelheid die op het bordje te zien was was 205 km per uur.

Toen we aankwamen in Zhengzhou zijn we weer in de bus gestapt en een sightseeing gaan doen door de stad. De eerste indruk van deze stad was: stoffig, stoffig, stoffig en warm. In de trein konden we zien dat het 32 graden was buiten! Ook in deze stad waren ze veel oude gebouwen en huisjes aan het slopen, om er waarschijnlijk weer super moderne wolkenkrabbers voor terug te zetten. Op dit moment was de stad nog niet zo modern, maar nu zag je juist de echte Chinese cultuur heel goed. Als eerste zijn we naar een museum geweest. Dit museum stond in het teken van de geschiedenis van Zhengzhou. Voordat we weer de bus instapten hebben we voor op het plein van dit museum een groepsfoto gemaakt. Ook veel Chinezen hebben mooie foto’s van onze groep genomen. Na het bezoek aan dit museum zijn we met de bus verder gereden naar een totaal andere wijk van Zhengzhou: het Central Business Park. Dit is een nieuwe wijk, waar veel bedrijven zich moeten gaan vestigen. Er staan al een aantal enorme wolkenkrabbers en de infrastuctuur is ook al zodanig aangelegd dat het al berekend is op miljoenen zakenlieden die elke dag van en naar hun werk moeten. In dit park hebben we wat mooie foto’s kunnen maken en even heerlijk kunnen genieten van het heerlijke weer bij een vijver. Het was er wel ontzettend druk met Chinezen, net zoals bij het museum. Vandaag was het de Dag van de Arbeid en alle Chinezen hebben een aantal dagen vrij en gaan er dan dus ook op uit.

Na het opsnuiven van al deze cultuur zijn we naar het hotel gegaan. En wat voor een hotel! Het was een ontzettend luxe hotel en het personeel kwam meteen aanrennen om onze bagage aan te pakken en naar binnen te brengen. In de lobby stond zelfs een bord waarop wij welkom werden geheten. ’s Avonds waren we vrij en een aantal waren gaan vragen bij de receptie waar we goed op stap konden gaan. De receptioniste snapte niet helemaal wat er bedoeld werd en kwam met een aantal opties die niet helemaal de juiste waren (één taxi voor een groep van 40 à 50 man). Uiteindelijk raadde ze ons een kroeg aan op 10 minuten loopafstand. Omdat we natuurlijk niet bekend waren in deze stad heeft ze de gehele groep naar de plek van bestemming gebracht, wat een service! We kwamen aan bij een karaoke-tent waar een hele ruimte speciaal voor ons gereserveerd was. Voor maar 10 euro per persoon was dit een heel geslaagde avond. 

Zondag 2 mei – door Dirk Moorees en Paul van Delft 

Zhengzhou – deel 2

Vandaag hadden we geluk. We mochten uitslapen! Tot maar liefst 08.30 uur. Om 09.00 uur werden we getrakteerd op een authentieke Kungfu show van Shaolin monniken in de leeftijd van 8 tot 68 jaar. Zij verwennen ons met een wervelende show vol vechttechnieken, hoge sprongen en wapengekletter. Het hoogtepunt was de 68 jarige oppermonnik die met zijn oersterke vinger een draaiende ventilator kon stoppen. Burgemeester Willems heeft de vingers van de monnik mogen natellen en testen of hij deze kon breken, waarbij hij bijna zijn eigen vingers brak. Het filmmateriaal van deze legendarische happening zal binnenkort ongetwijfeld op youtube te bewonderen zijn. Ter afsluiting mocht iedereen met zijn of haar favoriete monnik op de foto.

Daarna was het 1,5 uur “vrij hossen” tot aan de lunch. In de straten rondom het hotel was genoeg te zien. Via de lokale warenmarkt kwamen we terecht op een boulevard van “bouwmarkten”.

Om 15.00 uur maakten we ons op voor wat later bleek het muzikale hoogtepunt van de reis tot nu toe. Na een korte busreis door de stad arriveerden wij bij de concertzaal en werden daar verrast door een levensgrote banner van 20 bij 80 meter boven de ingang. Blijkbaar zijn we hier aangekondigd als de muzikale revalatie van Europa… de druk wordt opgevoerd. In de zaal blijkt een waar multimedia-spektakel uitgerold: tv-schermen, ledverlichting, een gelikte promo- en openingstune en bij ieder nummer toepasselijke beelden. Schitterend. Hier is echt geweldig werk verricht.

Tijdens het optreden waren de ruim 2.000 aanwezige Chinezen bij alle nummers enthousiast, maar de echte krakers bleken de Chinese (volks)liedjes. Met als ultiem hoogtepunt het door Maartje Heiblom in het Chinees (!) gezongen “Jasmin lied”. Kippevel. Een avond om nooit meer te vergeten. Moe en voldaan schuiven we om 23.30 uur aan voor een laatste diner in ons vier sterren Hongrun Huaxia Hotel. Hier spreekt Burgemeester Willems ons toe met een mooie speech over het concert en de belevenissen van de Drunense toeschouwers in de zaal.

Na het diner draaide de massagesalon overuren en werd de hotellobby bevolkt met dorstige muzikanten. Het bier was gelukkig heerlijk koud (Chinezen drinken het zelf bij voorkeur lauw) en er werd dan ook tot in de late uurtjes nagepraat. Om 05.30 uur ging de wekker voor de treinreis richting Nanjing. Daarover later meer…

Maandag 3 mei – door Peter de Jongh

De terugreis van Zhengzhou naar Nanjing

Om vijf uur in de ochtend werden we gewekt. Opstaan, aankleden, lunchpakket mee en hup in de bus. Om tien over acht zou namelijk de trein vertrekken. Na een korte rit kwamen we gelukkig ruimschoots op tijd aan bij een enorm, en dan bedoel ik echt een enorm treinstation. David Shen, onze reisleider en zijn collega’s zorgden ervoor dat we overal ruim baan kregen. De instrumenten, koffers en tassen door de scanner en vervolgens was het….. wachten. In China mag je niet op het perron als er geen trein is. Pas als jou trein aangekomen is mag je het perron op om in te stappen. Er wordt hier en daar wel wat geduwd maar er wordt door niemand gemopperd, een georganiseerde chaos. Het perron- en treinpersoneel is keurig gekleed in uniformen met allerlei strepen op de schouders om een bepaalde rang aan te geven. Hierarchie is nog volop aanwezig. Om ongeveer acht uur mochten wij het perron op en hadden zodoende alle tijd om naar de trein te lopen en alles in te pakken. De eerste twee uur van de reis kan ik kort samenvatten. Kedeng, kedeng, kedeng, toet, toet. Op een enkeling na lag iedereen te slapen, daarna werd het gelukkig wat levendiger in onze coupe. Net als in Nederland rijdt je met de trein, als je het station verlaat of binnen komt door achterstands wijken, Dat is hier niet anders, veel krotten, rommel, echte armoede. Verder wordt er aan de randen van de stad enorm veel gebouwd. Soms zijn er wel twintig appartementencomplexen in aanbouw. Op het platteland zie je hoofdzakelijk landbouw. En natuurlijk zijn er de rijstvelden. Mensen zie je maar af en toe op het land werken. Het toilet bezoek in deze trein kan een hele ervaring zijn. Probeer maar eens een grote boodschap te doen met in een schommelende trein boven een staantoilet. Ik vind het een hele prestatie. Rond de klok van een uur  kwam Nanjing weer in zicht. De bussen stonden al op ons te wachten. Naar het hotel, een lekkere lunch en de middag hadden we vrij te besteden.

In middag hebben de meeste van ons een bezoek gebracht aan een van  de tempels of souvenierwinkels in de  ‘oude’ stad. Niet dat er veel oude gebouwen staan, maar toch, even lekker wat wandelen en winkels kijken. Ook in de stad wordt volop gebouwd. Steigers bouwen ze hier van bamboe, soms wel 10 meter hoog en aan elkaar geknoopt met ijzerdraad, iets voor de Arbo misschien? Ook zie je soms hoe het vee hier vervoerd wordt. Vijf varkens in een ijzeren kooi en stapelen maar, de partij voor de dieren zou er een hartverzakking van krijgen.

Na het bezoekje aan de stad terug naar het hotel voor een heerlijk diner. Gezellig met z’n allen aan een ronde tafel, en smullen maar. ’s Avonds waren we uitgenodigd voor een concert met traditionele chinese muziek. Een viertal nummers werd gezamenlijk gespeeld waarna het de beurt was aan een aantal solisten. Vervolgens werd ons het een en ander verteld over de  typisch Chinese muziekinstrumenten. Na afloop van het concert mochten we zelf proberen om uit de voor ons rare instrumenten geluid te krijgen, en dat viel niet altijd mee, Na het concert waren we weer vrij. De jeugd was al op de hoogte dat er in Nanjing een leuk uitgaanscentrum was met allerlei kroegen, dancings en wat al meer. De meeste van ons waren die avond te vinden in een van de leuke tentjes rond ‘barstreet’. En ook in het verre China weten ze wat comazuipen is, jonge meiden werden compleet laveloos de bar uitgedragen. Maar goed wij vermaken ons prima op naar het derde concert.

Dinsdag 4 mei – door Mirjam Berger

Ningbo

Vandaag weer vroeg de wake up call voor het vertrek om 7.00 uur naar Ningbo. Het was een trip van 7 uur lang. Dit omdat we om moesten rijden in verband met een wegafsluiting vanwege de World Expo. Onderweg zijn we over een brug van 35 kilometer lang gereden. Deze brug verbindt Shanghai met Ningbo en is pas in februari geopend.

Rond 14.00 uur kwamen we aan in Ningbo en zijn meteen gaan lunchen. De lunch bestond voornamelijk uit visgerechten. Ningbo is namelijk een havenstad. De stad  ligt 10 kilometer in een delta van de Gele Zee en staat bekend om zijn vele vissoorten. Na de lunch hadden we een aantal uurtjes om vrij te besteden. Er werd ons verteld dat er in de buurt van het hotel een park zou moeten zijn. Een aantal zijn hiernaar op zoek geweest, maar na 1 uur rondlopen en zoeken was er nog steeds geen park te zien. Maar ook vandaag was het weer prachtig weer, dus iedereen heeft hier heerlijk van genoten.

Om 16.45 uur zijn we vertrokken naar de concertzaal. Dit was een prachtig gebouw dat gelegen was achter een stuw, die in verbinding stond met de zee. Ons concert vond plaats in een enorm grote en mooie zaal met een geweldige akoestiek. De zaal zat niet helemaal vol, maar achteraf hoorden we dat er toch zo’n 1000 bezoekers waren geweest. Aan het einde van het concert werden we op het podium letterlijk bestormd door de Chinese bezoekers. Ze waren ontzettend enthousiast over ons concert en de muziek. Velen van ons hebben dan ook handtekeningen moeten uitdelen en moesten op de foto. Tijdens en na het concert konden we ook CD’s uitgedelen en deze werden maar wat graag door de Chinezen in ontvangst genomen. Niet alleen de muzikanten waren een trekpleister, ook sommige introducees moesten meerdere malen op de foto. Daarnaast bleek dat er onder het publiek ook aardig wat muzikaal talent aanwezig was. Vooral het slagwerk werd druk bezocht en uitgeprobeerd. Na het concert zijn we rond 22.00 uur weer terug gegaan naar het hotel waar we hebben gegeten. De rest van de avond mocht iedereen zelf invullen. 

Woensdag 5 mei – door Dirk Moorees en Paul van Delft 

Vroeg op. Dit keer viel dat niet zo zwaar, omdat dit hotel niet helemaal aan de Europese hygiëne standaard voldeed. Het ontbijt bleek een waardige afsluiter van dit verblijf. Geheel in stijl met de gebrekkige kamers was het een zeer karig “Westers” ontbijt. Voor de liefhebbers waren er wel voldoende Chinese lekkernijen: noedels, groene slierten, kliekjes, etcetera.

Dit keer vertrekt de bus voor een 100% toeristisch programma. Wie ooit in Turkije is geweest kent dit soort dagen wel. De eerste stop was een zijde-“museum”. Na een korte modeshow mochten we met de zijderups op de foto. Even langs de spinnerij en langs de werkplaats voor beddengoed. Uiteraard waren deze dekbedden en overtrekken te koop. Toen we dachten naar de uitgang te lopen kwamen we in de Chinese zijde-C&A. Hier kon men helemaal los en de yuans vlogen dan ook vrolijk in het rond. Het was inmiddels lunchtijd en wat bleek: bovenop het “museumcomplex” zat een restaurant. Hier uitstekend gegeten.

De tweede stop van de dag was letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van Shanghai. We hebben het hier over de Oriental Pearl TV Tower. Deze TV toren is maar liefst 468 meter hoog. David Shen had het weer prima voor elkaar en loodste ons in no-time door de poortjes naar de eerste “bol” op 263 meter hoogte. Daarna kon je in twee etappes naar uiteindelijk 350 meter hoogte. Om op deze hoogte op een glazen doorkijkvloer te gaan staan bleek niet voor iedereen vanzelfsprekend…

Next stop. Het “authentieke” theehuis. In deze tent werden wij verwelkomd door een 20-tal lieftallige dames in kimono met de mooiste glimlach van heel Sjanghai. Na de nodige kopjes thee sloeg de sfeer danig om en waanden wij ons op een ordinaire Tupperwareparty. De thee moest hier echter voor de hoofdprijs van de hand, waardoor de keurig uitgedachte verkoopstrategie faalde. We gingen met lege handen naar het restaurant op korte loopafstand. Het eten was als vanouds: Chinees.

Op naar het hotel. We verblijven in het River Side hotel. Dezelfde locatie als waar we zijn gestart. Na het inchecken gingen de meeste mensen met de metro naar de Bund om te genieten van het indrukwekkende uitzicht op zowel oud als nieuw Shanghai. Een prachtige boulevard, zomerse temperaturen en een koud biertje op het terras: dit is vakantie!

Na de Bund waren er twee opties: of naar Nachtclub Bobolia of terug naar het hotel. Het was nog lang onrustig in Shanghai…

6 mei, de dag van het laatste concert – Door Peter de Jongh

Het leven van een muzikant gaat niet over rozen, om half zes wake up call, douchen, aankleden, eten en hup de bus in. Vandaag gaan we naar Changzhou, een busrit van ongeveer vier uur. Tot een half uur voor het einde was er niet veel te zien. China lijkt wel een grote bouwput. Overal verschijnen snelwegen en wolkenkrabbers en het landschap staat vol met bouwkranen. De meeste muzikanten gebruiken de rit dan ook om nog snel even wat te slapen. Tijdens het laatste half uurtje rijden we door een wat meer landelijk gebied met onder andere theeplantages en kleine dorpjes, dit lijkt op het echte China. Rond twaalf uur komen we aan bij het hotel. Even inchecken, lunchen en om half twee vertrekken we naar de concertzaal. Het is ongeveer 50 kilometer rijden zegt men, het worden er uiteindelijk 100.  Keep on smiling. Het concert van vanavond wordt gehouden in een luxe resort gelegen aan een meer. Het resort is in gebruik als vakantieoord voor hoge partijfunctionarissen. Heel speciaal dat we hier mogen spelen. Dit pakken ze ons nooit meer af. Het is echt super de luxe, veel marmer, veel personeel, iedereen buigt en lacht ons toe. Het resort ligt nabij een groot bamboebos, panda’s hebben we helaas niet gezien. In de zaal is plaats voor 400 genodigden, de hotemetoten, waaronder hoge legerofficieren, zitten voor ons, de lagere in rang aan de zijkanten. Na een korte repetitie om wat te wennen aan de zaal is daar de gebruikelijke snack. Gewoonlijk kregen we twee broodjes een fles water en een banaan. Nu toast met zalm, snacks met garnalen, chocolade, koffie  teveel om op te noemen, heel lekker WOW!!!!.

Het concert duurt van half acht tot negen uur. We hebben heel goed muziek gemaakt alleen het duurde even voordat de hotemetoten los kwamen. Nadat Maartje haar Jasmine song gezongen had kwam er uiteindelijk ook een lachje op de mond van de hoge legerofficieren en klapten ze zowaar in hun handen. Ze konden ook niet anders want Geert bleef ze aanmoedigen. Het publiek aan de zijkanten liet zich al eerder gaan en genoot duidelijk van onze muziek..

Na het concert weer terug naar het hotel waar we om twaalf uur aankwamen. Gegeten hebben we in het restaurant van de dochter van de beheerder van het resort. Het restaurant is meer op Westerse leest geschoeid met televisies aan de muur en bestek in plaats van de bekende chopsticks. Het bleek de openingsavond  te zijn voor de eigenaresse van het restaurant..Ze kreeg op deze manier gelijk de vuurdoop met tachtig luidruchtige Nederlanders. Maaar een paar klompen doet wonderen. We hebben er heerlijk gegeten. Daarna ging voor de meesten het licht uit. Morgen terug naar Shanghai om te SHOPPEN!!!!!!!

Vrijdag 7 mei & Zaterdag 8  mei – door Dirk Moorees en Paul van Delft
 
Shanghai

De rode draad van deze reis is vroeg opstaan. Dus ook vandaag waren we weer vroeg uit de veren om met de bus op pad te gaan. We zijn gereisd van Changzhou naar Shanghai. Een reis van ruim 3,5 uur.

In Shanghai zijn we ingecheckt bij hotel Riverside. Van 11.30 uur tot 20.00 uur mocht iedereen vrij invullen. Vrijwel iedereen is deze dag naar Old Shanghai gegaan. Het ‘authentieke’ Shanghai is een bonte verzameling van kronkelstraatjes met winkeltjes, winkeltjes, winkeltjes, levensmiddelenkraampjes, theehuizen, een tempel en een park. Het is een prachtig stukje stad waarin je uren kunt rondzwerven. Er is vanmiddag veel geshopt. Populair item was de oud-Chinese bamboefluit. Verder zijn er diverse terrasjes meegepikt want het was de gehele dag schitterend weer zonder smog (26 graden, zonnig). Onder het genot van Hoegaarden en Corona is genoten van de late middagzon en is terug gekeken op een zeer geslaagde reis.

Om 20.00 uur sharp was het tijd voor het allerlaatste Chinese draaitafelbuffet. Voor het eerst op het menu: Beef Shanghai (bekend van Knorr en Conimex). De bodem werd gelegd voor de inmiddels roemruchte Bonte avond: de traditionele afsluiter van de concertreis.

In de meetingroom op floor 4 werden wij verwelkomd in een gezellige ambiance. De avond werd afgetrapt met een mooie speech door Sebastiaan namens de organisatie, waarin werd teruggekeken op 3 jaar voorbereiding en afstemming met David. Onder luid applaus werd David op het podium gehaald en werd hij bedankt voor zijn gastvrijheid en organisatietalent. Zonder David was deze reis niet mogelijk geweest.

De rest van de avond werd gevuld met acts, praatjes, speeches, gedichten, liederen en andere ongein. Andre van der Lee bracht een ode aan de oranje corsage van de dames (klik hier voor de tekst), gelegenheidsorkest Sambalbij zorgde voor een meterslange polonaise, dirigent Geert Mooren blikte terug op vier zeer geslaagde concerten met een mooie toespraak, barman en alleskunner Joop deed een stukje op zijn vers aangeschafte mondharmonica, de Chopstick Crew verzorgde een optreden met oude Chinese instrumenten, Jos the Boss (president of the Royal Dutch Wind Orchestra Association Harmony Drunen) en burgemeester Henk Willems gaven ieder op eigen wijze een mooie terugblik op de belevenissen van de afgelopen 10 dagen. Verder kreeg de organisatie namens het hele orkest en de aanhang een aantal leuke cadeaus overhandigd. Als uitsmijter kwam Albert Skliba met zijn oranje opblaasmuts het podium op en overhandigde deze aan Jeroen de Laat. Deze muts had Albert graag op 30 april op zijn kop gezet, maar daar is Coby hoogstpersoonlijk voor gaan liggen.  

Het laatste uur van de Bonte avond was een groot meezingfestijn. Alle liederen van het gespeelde repertoire werden luidkeels meegezongen (inclusief alle solo’s van de diverse solisten). Dit was genieten met de grote G.

Tot slot kregen twee heren de gelegenheid om zich muzikaal te verontschuldigen voor het verslapen eerder deze week. Lennert (Brabant) en Joris (Soep met ballen) zongen de longen uit hun lijf (toch jammer van de nootjes…).

Om 00.30 uur had de Chinese bediening er schoon genoeg van en werden we verbannen naar floor 20 voor een oud Chinees potje KTV: KARAOKE. Dit spektakel laten wij in dit verslag verder onbesproken…
Gelukkig kon er nog even geslapen worden om om 05.00 uur gewekt te worden om te vertrekken naar het vliegveld. Met kleine oogjes zit iedereen in de bus, met op schoot een groene knapzak met ontbijt.

Terwijl wij dit typen zijn we in afwachting van het vertrek van onze vlucht terug naar Frankfurt.

Namens iedereen: tot ziens, tot lalala, bedankt voor de geweldige dagen en we gaan nu eerst even bijslapen.